سراب آرزو

نه تو می مانی و نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب رود قسم، و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت...
غصه هم می گذرد، آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود،جامه اندوه مپوشان هرگز