شکسته خاطر و آزرده جان و خسته تنم

                                کسی مباد چنین زار و مبتلا که منم

نهاده اند ز روز نخست بر دل من

                               غمی که تا دم مردن نمی رود ز تنم

بلای جان من این عقل مصلحت بین است

                               بیار باده که غافل کند ز خویشتنم

به رشــحه ای زمن ای ابر فيض بارکرم

                               مکن دريغ که آخر گياه اين چمنــم

منم عزیز خرابات پیر کنعان کو؟

                               که بوی یوسف خود بشنود ز پیرهنم

چو شمع آتش سوزان درون جان دارم

                               ببين به روشنی فکر و گرمی سخنــم

صفای خلوت جان من است شعرو شراب

                               چو اين دو هست چه حاجت به باغ ياسمنم

شــوم نسيم و شبی در برت کشم چون گل

                               ببــوسمت لب و آنگه بگويمت که منـــم

دم مزن گر همدمی می‌بایدت
                        خسته شو گر مرهمی می‌بایدت

تا در اثباتی تو بس نامحرمی

                        محو شو گر محرمی می‌بایدت

همچو غواصان دم اندر سینه کش

                        گر چو دریا همدمی می‌بایدت

از عبادت غم کشی و صد شفیع

                        پیشوای هر غمی می‌بایدت

اشک لایق‌تر شفیع تو از آنک

                        هر عبادت را نمی می‌بایدت

تنگدل ماندی، که دل یک قطره خونست

                        عالمی در عالمی می‌بایدت

تا که این یک قطره صد دریا شود

                        صبر صد عالم همی می‌بایدت

هر دو عالم گر نباشد گو مباش

                        در حضور او دمی می‌بایدت

در غم هر دم که نبود در حضور

                        تا قیامت ماتمی می‌بایدت

در حضورش عهد کردی ای فرید

                        عهد خود مستحکمی می‌بایدت
 

کم کم یاد خواهی گرفت

تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را

اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر

و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند

و هدیه‌ها، معنی عهد و پیمان نمی‌دهند.

کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ ِ خودت را پرورش دهی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی

یاد می‌گیری که خیلی می‌ارزی.

اگر می‌دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می‌بینم،

به تو می‌گفتم «دوستت دارم»

و نمی‌پنداشتم تو خود این را می‌دانی.

همیشه فردایی نیست

تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت‌ها به ما دهد.

کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش

و بگو چقدر به آن‌ها علاقه و نیاز داری.

مراقبشان باش.

به خودت این فرصت را بده تا بگویی: «مرا ببخش»،

«متاسفم»، «خواهش می‌کنم»، «ممنونم»

و از تمام عبارات زیبا و مهربانی که بلدی استفاده کن.

هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر

افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری.

خودت را مجبور به بیان آن‌ها کن.

به دوستان و همه‌ی آنهایی که دوستشان داری

بگو چقدر برایت ارزش دارند.

اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود

و روزی با اهمیت نخواهد گشت. ... . همراه با عشق

دوستی

مدعیان رفاقت بسیارند.

تا پای آزمایش در میان نباشد هر کسی از راه رسیده و نرسیده مدعی عشق است.

رفاقت را باید با صداقت آزمود و صداقت را میشود از ته نگاههای یک انسان فهمید.

چشمها همه چیز را لو میدهند. حتی عشقی را که در دلت پنهان کرده ای.

دوستی یک معامله نیست و این همان حقیقتی است که از یادها رفته است

کسانی که از دوستی به سود و زیان آن می اندیشند سودی از دوستی نخواهند برد .

دوست داشتن از عاشق بودن هم سخت تر است.

دوستدار تو به سعادت تو می اندیشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو.

دوستی بالاتر از عشق است. سعی کن تا کسی را در دوستی نیازموده ای عاشقش نشوی.

ملاک دوستی به رنگ و قد. نیست.

معیار دوستی صداقتی است که دوستت در صندوقچه دلش ذخیره کرده است.

و كلام آخر

دوستی تملک تو بر کسی یا چیزی نیست.

دوستی مثل بوییدن یک سیب است،

بدون آنکه به آن گازی بزنی

 و عشق گاز زدن سیب است، یعنی که بخواهی آن را مال خود کنی